The windows are open

Este sol está facendo que me volva tolo. Non sei por que, pero teño a impresión de que verdadeiramente o verán é a época do ano que máis aborrezo. Todo con tanta luz, tan fermoso, tan lúcido e claro... é asqueroso. A calor e abafante, non me quero nin imaxinar como o estarán a pasar en Madrid. E iso que din que o estar preto do mar ameniza as temperaturas, pra min que iso é un conto. Non me creo nada.

Soñei que estaba en Alaska. Alí si que se está fresco, que gozada. Coa miña roupa de abrigo, coas mantas, o café, a sopa ben quente...Iso si que é vida, non entendo por que está tan morto. Casualidades da vida.

Onte ía co coche pola estrada e atopeime cun gato morto no medio da vía, meu pobre. Tal vez sexa cousa miña, pero polo que levo analizado, e teño provas émpiricas delo, a mortalidade de gatos nas estradas no verán dispáranse unha barbaridade, hai uns índices altísimos. Non sei que opinión ten ao respeito a DXT. Teriamos que falar con eles.

Vou a tomar un café con xeo, pensar un pouco, pero pouco que se non remata cansando, deitarme no sofá, ver a tele 5 minutos e volver a pensar. Non hai nada entretido na televisión. Tanta tecnoloxía e todo é unha merda. As xanelas  están abertas, entra un pouquiño de aire. Quente.